Mijn schilderijen beginnen met een beeld. Wat daarna gebeurt, staat open.
Ik werk langzaam en maak slechts enkele werken per jaar. Een beeld laat zich niet afdwingen. Het verschijnt wanneer de aandacht stil is.
Soms blijft een doek lange tijd onaangeraakt, tot het moment zich aandient.

De plaatsen die ik schilder zijn herkenbaar, maar bestaan niet werkelijk.
Ze bevinden zich tussen herinnering en aanwezigheid. Het gaat mij niet om het afbeelden van een landschap of architectuur, maar om het korte ogenblik waarin iemand tijdens het kijken even tot stilstand komt.

Mijn achtergrond in ontwerp en ambacht blijft voelbaar in de manier waarop kleur, ritme en structuur worden opgebouwd. Ook oosterse filosofie en aandachtsoefeningen beïnvloeden mijn werkwijze: herhaling, concentratie zijn belangrijker dan snelheid.
Schilderen werd geen doel op zich, maar een manier van waarnemen. Elk werk ontstaat pas wanneer het daar zelf aanleiding tot geeft.